Rose City Band – Rose City Band

rosecityband

Rose City Band is een nieuw project van zanger/gitarist/liedjesschrijver Ripley Johnson, bekend van zijn bands Wooden Shjips en Moon Duo. En net zoals bij Wooden Shjips zijn de nummers op de lp Rose City Band opgehangen aan vloeiende gitaarsolo’s op een ritmisch bedje van bas en drums/percussie. De doorgaans zachte zang is duidelijk ondergeschikt. Denk aan een 2020-versie van The Grateful Dead en je hebt een idee van wat je kunt verwachten van de debuut-lp van Rose City Band.

Het basisritme van het soepeltjes doorjakkerende Wide Roll heeft wel wat weg van dat van Rock ‘n Roll van The Velvet Underground, maar Johnson voegt daar dan melodieus en weids klinkend gitaarwerk aan toe. In Me And Willie wordt de tijd (7:32 minuten) genomen en soleren de (twee?) elektrische gitaren op melodieuze wijze door elkaar. Hier klinkt Rose City Band duidelijk als Wooden Shjips met een wat poppier geluid.


In Rivers Of Mind wordt het fundament gelegd door een ritmesectie die klinkt als een rijdende trein, hetgeen voor een aangenaam hypnotiserend effect zorgt. Waarna in Fear Song (7:26 minuten) – het meest psychedelisch getinte nummer – de gitaren schijnbaar eindeloos rinkelen en door elkaar krioelen. In het de lp afsluitende Fog Of Love hoor je ook sterk The War On Drugs (nog zo’n referentie die hout snijdt) terug, maar dan wel veel minder ‘vol’ geproduceerd.

Rose City Band klinkt als en is zondermeer een verslavend plaatje. Of zoals Allmusic zijn recensie begint: Mysterious and calm, the debut album from Rose City Band rolls in slowly like the morning fog.

Playlist week 6 (3 t/m 9 februari)

wildpoppies-heroine

1. The Wild Poppies – Heroine: The Wild Poppies Complete Collection (1986 – 1989)
Volkomen ten onrechte vergeten jangle indiepopband uit Nieuw-Zeeland, waarvan eind jaren 80 een lp (Heroine), een single en een 12″ werden uitgebracht. Op deze niets minder dan briljante dubbel-lp staat alles dat de band destijds ooit opnam. De fameuze Nieuw-Zeelandse kiwi-sound van bands als The Clean en The Chills en het geluid van de (Australische) Church worden door The Wild Poppies gemixt met Britse jaren 60 beat (Beatles, Kinks) en de Amerikaanse jaren 80 Paisley Underground van met name The Rain Parade. Onbegrijpelijk dat die uit 1987 stammende lp Heroine destijds volkomen onder de radar bleef. (https://thewildpoppies.bandcamp.com/)

2. Gill Landry – Skeleton At The Banquet

3. Scott & Charlene’s Wedding – When In Rome – Carpe Diem (12″)
Drie jaar na hun vooralsnog laatste langspeler Mid Thirties Single Scene keert de naar een televisiesoap genoemde Australische band terug aan het front met een, een kleine 25 minuten durende mini-lp met zes nieuwe nummers. Verwacht jengelende gitaren en liedjes die wat slordig worden uitgevoerd (waarin overigens de kracht en charme van de band schuilt). Zanger/gitarist Craig Dermody doet soms aan Lou Reed, soms aan Jonathan Richman denken en de bij deze heren horende respectievelijke lp’s 1969 Velvet Underground Live en de eerste Modern Lovers lp geven – aangevuld met een vleugje Go-Betweens – een aardige indicatie van het geluid van Scott & Charlene’s Wedding.

4. Everything But The Girl – Amplified Heart
Kwam er pas onlangs achter dat dit album uit 1994 vorig jaar (na 25 jaar dus) eindelijk op vinyl is uitgebracht.

5. Rose City Band – Rose City Band

Gill Landry – Skeleton At The Banquet

GillLandry-SkeletonAtTheBanquet

De uit Louisiana afkomstige Gill Landry combineerde een solocarrière met het deel uitmaken van de band Old Crow Medicine Show. Hij verliet die band echter in 2015 kort na het verschijnen van zijn derde solo-album. Het op 24 januari van dit jaar uitgebrachte Skeleton At The Banquet is inmiddels alweer zijn vijfde soloplaat en – zeker vergeleken met zijn vorige twee die ik in de kast heb staan – is deze relaxed klinkende (ofschoon tekstueel allesbehalve relaxed) americana noir singer-songwriterplaat met veel twangy gitaarwerk zijn beste wat mij betreft.

De lp opent met een wiegende elektrische gitaar (beetje Chris Isaak-sfeertje), waarna naast de ritmesectie een pedalsteel en lichte orgel-accenten voor verdere ondersteuning zorgen van Landry’s donkere en warme bariton. Landry’s stem heeft overigens wel wat weg van die van de in 2017 overleden Robert Fisher van Willard Grant Conspiracy. In The Wolf horen we een spooky pedalsteel in de achtergrond en in The Different Tune zorgt een sombere viool voor de sfeer. Nobody’s Coming is gebouwd op een aangenaam, rustgevend huppelritme, met in de achtergrond viool en trompet; en wat een lekkere break zit er in dit nummer.

The Refuge Of Your Arms – waarvan de beginakkoorden lijken op die van Bang Bang (My Baby Shot Me Down) in de uitvoering van Nancy Sinatra – is een trage, bijna jazzy late night wals met halverwege een in het tempo passende korte, lichtelijk gruizige gitaarsolo, diezelfde gruizige gitaar die aan het eind terugkeert naast een viool. Nog dieper gaat Landry’s stem in de welhaast gotische ballade The Place They Call Home. Angeline – met een sterke verhalende tekst – is voorzien van een Dylaneske mondharmonica en Trouble Town met melodieus vioolspel doet me – niet alleen qua titel – aan Lee Hazlewood denken. De plaat eindigt met een sfeervol instrumentaal stuk á la Fleetwood Mac’s Oh Well Part Two.

Landry’s teksten zijn ook ijzersterk en ze zijn – of hij nu over politiek of de liefde zingt – behoorlijk donker.

De beste LP’s van 2019

modernature-howtolive

1 Modern Nature – How To Live
Modern Nature is de nieuwe band rond zanger/ gitarist Jack Cooper, die al wat jaartjes actief is en onder meer speelde in indierockbands Mazes en Ultimate Painting. Maar dit is andere koek dan wat hij met voornoemde gitaarbandjes liet horen. Fairport Convention meets Velvet Underground las ik ergens, een heel aardige omschrijving van wat je hier hoort als je er ook nog een jazzy component aan toevoegt. Knap hoe de verschillende nummers nagenoeg naadloos in elkaar overlopen. Relaxed (mede door de fluisterzang van Cooper) en intrigerend tegelijk. Overigens ging in 2019 aan How To Live al de 12″ Nature EP vooraf (met bijna 24 minuten speelduur eigenlijk ook bijna een lp), die met slechts een enkel nummer overlap met How To Live een even dikke aanrader is.
Froth – Duress
Twin Temple – Bring You Their Signature Sound… Satanic Doo-Wop
Luther Russell – Medium Cool
5 Amanda Palmer – There Will Be No Intermission
De enige plaat van 2019 die me aan het huilen maakte. Even intens en persoonlijk als Ghosteen van Nick Cave… maar Amanda Palmer sneed door mijn ziel en Nick Cave niet. Inderdaad, over smaak valt niet te twisten. There Will Be No Intermission is een hartverscheurend mooie lp, waarbij de liedjes door korte feeërieke instrumentale intermezzo’s met elkaar worden verbonden en waarin onderwerpen als seksueel misbruik, abortus en kanker aan de orde komen. Zware kost inderdaad, maar o zo knap en mooi muzikaal vormgegeven.
6 Garcia Peoples – One Step Behind
Is de enkele maanden eerder in 2019 uitgekomen lp Natural Facts van Garcia People (nummer 22 in deze lijst) te beschouwen als de logische opvolger van het ook al prachtige Cosmic Cash uit 2018, met One Step Behind tapt Garcia Peoples uit een ander maar bijzonder spannend vaatje. Twee nummers telt deze lp, waarvan het – als een op saxofoon en gitaren drijvende jam beginnende – titelnummer bijna 32 minuten in beslag neemt, verspreid over anderhalve plaatkant (op de lp althans). Een soort jazzy Interstellar Overdrive, Atom Heart Mother of Echoes van Pink Floyd lijkt het wel maar dan anno 2019. Het tweede nummer – Heart And Soul – zou een outtake van een van de eerste drie lp’s van The Band kunnen zijn geweest.
The Mystery Lights – Too Much Tension!
Leslie Stevens – Sinner
9 Big Thief – Two Hands
De band’s in 2017 verschenen lp Capacity had ik in 2017 wel gekocht maar haalde destijds niet mijn eindlijst. Dat is nu wel anders. In 2019 kwamen twee volwaardige albums uit van Big Thief en beide oogsten (terecht) lovende kritieken, en de band scoorde hoog in de diverse ‘best of 2019′ overzichten . Two Hands is de tweede Big Thief lp van 2019 (de eerste – U.F.O.F – vind je in deze lijst terug op de 69ste plek). Wat mij betreft is Two Hands de beste van de twee. De close-up foto op de hoes zegt het al: de muziek zit dicht op de huid, klinkt intiem en Adrianne Lenker zingt mooier dan ooit. Alleen op het majestueuze Not wordt alle ingetogenheid even overboord gegooid.
10 The Resonars – No Exit
11 Lana Del Rey – Norman Fucking Rockwell!
Het bekendste album uit deze lijst, waar waarschijnlijk iedereen wel wat van heeft meegekregen. Ik heb verder niets toe te voegen aan alle lyrische recensies. Beste album van 2019 volgens diverse media als Pitchfork, The Guardian, Stereogum, The Washington Post, Exclaim! en OOR. Een zeldzaam gevalletje van zowel een commerciële als artistieke topper.
12 Firefriend – Avalanche
13 Simon Joyner – Pocket Moon
Zoveelste prachtplaat van singer-songwriter uit Omaha, die al ruim 25 jaar platen uitbrengt en meer bekendheid geniet bij collega-artiesten dan bij het publiek. Zijn ietwat klagende stem heeft in de verte wel iets van Leonard Cohen, maar Joyner zingt meer dan dat hij mompelt. De meestentijds slow songs worden sober uitgevoerd, met een paar gitaren en wat percussie, en her en der een keyboardje of een cello. Tekstueel zeker ook niveau Leonard Cohen.
14 Garrett T. Capps – All Right, All Night
LP die in het verlengde ligt van zijn in 2018 verschenen In The Shadows (Again), toen mijn nummer 5. Kosmische country van Texaan Capps (born in San Antone, zoals hij het publiek meermaals tijdens zijn optredens laat weten) in de geest van Gram Parsons, met soms een psychedelische inslag.
15 Lankum – The Livelong Day
Trage, duistere en gepassioneerde folkplaat van Ierse bodem die hoog scoort bij de critici. Toch wel verrassend dat dit album bijna overal zo lovend is gerecenseerd, want de meeste poprecensenten hebben doorgaans niet zo veel op met (traditionele) folk.
16 Brittany Howard – Jaime
Jaime kreeg een terechte 8.6 op Pitchfork met als koptekst boven de recensie: The exceptional solo debut from the Alabama Shakes singer-songwriter is a thrilling opus that pushes the boundaries of voice, sound, and soul to new extremes. Wel een plaat die enige luisterbeurten behoeft. En wat een stem vol soul! Howard brengt het beste van Amy Winehouse en Nina Simone samen.
17 One Eleven Heavy – Desire Path
Tweede lp van kwartet oudgedienden (James Toth, Nick Mitchell, Hans Chew en Dan Brown) dat in 2018 een voortreffelijk debuutalbum afleverde, waar deze tweede niets voor onder doet. Dezelfde mix van countryrock en bluesrock, ergens tussen The Allman Brothers en Grateful Dead.
18 Old Mexico – Old Mexico
19 Possible Humans – Everybody Split
20 The Whiffs – Another Whiff
21 Orville Peck – Pony
22 Garcia Peoples – Natural Facts
Heerlijke jaren 70 rock. Van The Grateful Dead via CSN&Y tot aan The Allman Brothers Band, maar wel met genoeg eigen smoel. Zie ook mijn nummer 6.
23 Patty Griffin – Patty Griffin
Americana op zijn breekbaarst, zowel muzikaal als tekstueel. Kraakhelder opgenomen in een sobere productie. En dan nog die zang. Deze dubbel-lp behoort tot haar allerbeste werk.
24 Lightning Dust – Spectre
Verrassend sterke plaat na zes jaar stilte van Canadees man/vrouw duo (voorheen lid van de band Black Mountain). Nummers met een strakke beat plus enkele mooie, gedragen ballads (zoals Inglorious Flu en More), plus natuurlijk het fantastische, ietwat klagende stemgeluid van Amber Webber.
25 Joshua Ray Walker – Wish You Were Here
26 The Tough Shits – Burning In Paradise
27 The Myrrors – Black Sand: Live In London
Twee elektrische gitaren en viool, plus bas en drums. De zang is ondergeschikt. De muziek van drone/psych band The Myrrors (uit Arizona) is zwaar psychedelisch, hypnotiserend en repeterend.
28 Wand – Laughing Matter
Band rond Cory Hanson groeit met elke release, met Laughing Matter als voorlopig hoogtepunt, een dubbel-lp die naar einde toe steeds intrigerender wordt, culminerend in het majestueuze, meer dan 9 minuten durende psychedelische meesterwerkje Airplane, het bijna sentimentele Wonder II en de Lou Reed-pastiche Jennifer’s Gone.
29 Wet Tuna – Water Weird
30 Kit Sebastian – Mantra Moderne
31 Jessica Pratt – Quiet Signs
West Coast singer/songwriter who recalls the best of obscure ’70s psych-folk with her introverted, twilight-toned style, aldus Allmusic. Haar derde lp laat een behoorlijk uitgeklede Laurel of the Canyon-sound horen en staat bol van de ingetogen, weemoedige songs.
32 Claude Fontaine – Claude Fontaine
Debuutalbum van Amerikaanse met twee verschillende gezichten. Kantje 1 van de lp bevat lichtvoetige reggae/rocksteady, kant 2 staat vol met warmbloedige en soms weemoedige bossanova, die herinneringen oproept aan Astrud Gilberto (zangeres van het onverwoestbare The Girl From Ipanema).
33 L’Epee – Diabolique
L’Epee bestaat uit het duo Marie en Lionel (zijnde The Limiñanas), Brain Johnstown Massacre-opperhoofd Anton Newcombe en actrice (en vrouw van Roman Polanski) Emmanuelle Seigner. De vier werkten al samen op de Limiñanas lp Shadow People maar hebben dit keer voor hun samenwerking voor een nieuwe bandnaam L’Epee gekozen. The combined forces of the four bring forth an almost immaculate incarnation of Velvets / Nico cool cross-bred with Ye-Ye pop impulses and it’s hard not to be immediately drawn into the pop web they weave. Aldus ravensingstheblues.com. En dat alles opgediend met een flinke scheut psychedelica.
34 Ian Noe – Between The Country
35 Kelsey Waldon – White Noise/White Lines
36 Sarah Lee Langford – Two Hearted Rounder
37 Walker Phillips – My Love Sunday
38 Girlpool – What Chaos Is Imaginary
Duo uit Los Angeles, waarvan een van de twee dames transgender is en heeft besloten tot geslachtsverandering. En dat is duidelijk te horen in de gewijzigde harmoniezang t.o.v. hun vorige lp. Dreampop met ballen en met duidelijke shoegaze-trekjes en af en toe een lekkere vuige gitaar.
39 Jade Jackson – Wilderness
40 Young Guv – Guv I & II
Dubbel-lp waarbij de eerste lp pure powerpop bevat in de traditie van The Raspberries en Big Star’s Radio City, terwijl de tweede lp daarnaast ook enkele uitstapjes richting soul met zelfs een vleugje disco laat horen.
41 Feels – Post Earth
Tweede lp (en beter dan de eerste) van melodieuze garagepunkband uit Los Angeles met de gitaristen/zangeressen Laena Geronimo en Shannon Lay. De titelsong is wonderschoon met samenzang, door elkaar solerende gitaren, een grunge-sausje en heerlijke breaks.
42 Aldous Harding – Designer
Derde lp van Nieuw-Zeelandse. Muziek voor als het donker wordt. Harding’s zang – met verschillende klankleuren in de verschillende liedjes – klinkt alsof ze bij je in de huiskamer staat. De begeleiding is sober maar uiterst effectief, de liedjes indringend en ingetogen, maar nergens zwaarmoedig. Eerder soms met enige frivoliteit.
43 Trappist Afterland – Insects In Amber
Trappist Afterland = Adam Geoffrey Cole uit Melbourne, en Insects In Amber is al ‘s mans achtste lp in evenzoveel jaren, en zijn meest toegankelijke. Mystieke welhaast religieuze lo-fi acid-folk, een beetje in de sfeer van Pears Before Swine. Indrukwekkend groeiplaatje.
44 Snakes Don’t Belong In Alaska – Snakes Don’t Belong In Alaska
Cassette-opnames uit 2017 van trio uit Newcastle (UK), in 2019 als dubbel-lp uitgebracht. Vier plaatkanten, vier nummers van elk minimaal een kwartier. Bezwerende en kosmische trippy drone-muziek. Bas en drums leggen het fundament waarop de gitarist minutenlang los mag gaan. En hier en daar wat vaag gezang. Verslavend.
45 FKA twigs – Magdalene
Vreemde eend in de bijt, waarover ik verder niets zinvols meer toe te voegen heb aan de vele tientallen recensies die er over deze plaat van de Britse zijn verschenen.
46 Kevin Morby – Oh My God
NME schrijft over dit album: Oh My God is a dense listen and though there are more immediate moments (the raucous ‘OMG Rock n Roll’ and the shapeshifting ‘Hail Mary’ are two examples), you can let this album wash over you and wallow in its most intense songs, for they are the ones that will linger longest.
47 Bill Callahan – Shepherd In A Sheepskin Vest
Bill Callahan maakt alweer zo’n 30 jaar kwalitatief hoogstaande platen, zowel onder eigen naam als onder de bandnaam Smog. Shepherd In A Sheepskin Vest is een oase van rust en subtiliteit.
48 Henry Parker – Silent Spring
Britse folkartiest, wiens muziek en indrukwekkende gitaarspel doen denken aan Bert Jansch. Maar ook Nick Drake of een vroege John Martyn kunnen hier als referentie dienen. Acht eigen nummers en twee bewerkte traditionals staan er op Silent Spring.
49 The Stroppies – Whoosh!
50 Tracy Bryant – Hush
Kwam te laat voor de meeste 2019 lijstjes. Mooie liedjesplaat van toch wel onderschatte singer-songwriter uit Los Angeles.
51 Mattiel – Satis Factory
Tweede lp (na ook nog de puike 12″ Customer Copy van eind 2018) van Mattiel Brown uit Atlanta, Georgia. Haar titelloze debuutalbum uit 2017 was overdonderend (nummer 6 in mijn eindlijst van dat jaar), deze heeft wat meer tijd nodig. Satis Factory delves into a further-expanded stylistic selection, representing not only the debut’s blues-rock-injected ’60s garage and R&B inspirations, but interests spanning proto-punk and classic Nashville country-pop. Aldus Allmusic.
52 Masaki Batoh – Nowhere
Zanger/gitarist van de Japanse band Ghost maakt ingetogen plaat met als slotstuk het 16 minuten durende Boi-Taull: instrumentale schoonheid en virtuositeit met twee (of is het er toch maar één?) akoestische gitaren en een beetje percussie.
53 The Dates – Ask Again Later
54 Kacy & Clayton – Carrying On
55 Les Grys-Grys – Les Grys-Grys
Franse rockers. Bij het eerste nummer dacht ik direct aan onze eigen Motions in het Robbie van Leeuwen-tijdperk, en die referentie hield ik zo’n beetje de hele plaat door. Ouderwetse maar ook bijzonder aanstekelijke en vurige sixties-rock.
56 Stella Donnelly – Beware Of The Dogs
Jonge singer-songwriter met mooie heldere stem met charmant braampje. De sfeer is bij tijd en wijle melancholisch en zelfs nostalgisch (bijvoorbeeld in Mosquito).
57 The Cactus Blossoms – Easy Way
The Everly Brothers van de jaren 10. Veel mooie slow songs (met als uitschieters I’m Calling You, Boomerang en Blue As The Ocean) met messcherpe samenzang afgewisseld met enkele rockertjes (Please Don’t Call Me Crazy). De harmoniezang doet we behalve aan The Everly Brothers ook wel denken aan de eerste lp’s van The Jayhawks.
58 Deadbeat Beat – How Far
59 Kim Thompsett – The Hollows
Wonderschone lp vol typisch Britse folk van de uit Hastings afkomstige Kim Thompsett, die alle nummers voor The Hollows zelf schreef. Moonchild’s Lullaby laat barokke folk horen, met echter ook een elektrische gitaar. Snowbound heeft een schitterende melodielijn, fluit en strings. Strange Garden is met zijn 7½ minuten het langste en meest heftige nummer van de lp, waarna Broceliande Middeleeuws klinkende folk is dat naast stemmige zang gedragen wordt door een harp en een hammered dulcimer. En zo staat ook de pittige elektrische folkrock van Hollow Hill in schril contrast met de ingetogen folk van Hollow Tree.
60 Cate Le Bon – Reward
Ergens in een recensie van Reward werd er gerefereerd aan Linda Perhac’s Parallelograms en Vashti Bunyan’s Just Another Diamond Day. En dat is nog niet zo vreemd. Je zou dit vijfde – en zondermeer beste – album van Cate Le Bon kunnen zien als een moderne versie – met ondermeer wat elektronica en af en toe een blazer – van genoemde twee klassiekers.
61 Robert Ellis – Texas Piano Man
Het is even wennen: Robert Ellis achter de piano, wat overigens niet wil zeggen dat er geen gitaren zijn te horen. Denk Elton John ten tijde van Honky Château maar dan beter.
62 Matt “MV” Valentine – Preserves
Tigste lp van MV (waarvan vele met EE oftewel Erika Elder), voor wiens muziek ik een groot zwak heb. Typisch Matt Valentine, die de minst toegankelijke nummers aan het begin van de lp heeft gezet. Maar halverwege de eerste plaatkant geraakt de muziek in een flow en hoor je freakfolk in jam-achtige kosmische nummers, met als hoogtepunt het plaatkant 2 openende, redelijk ‘aardse’ 5½ minuten durende Be Kind. Matt Valentine is ook de helft van Wet Tuna, van welke band in 2019 Water Weird uitkwam (#29 in deze lijst).
63 Timothy Eerie – Ritual
64 Prana Crafter – Bodhi Cheetah’s Choice
Prana Crafter is William Sol, a musical mystic who blends the raw energies of nature with guitars, synthesizers, singing bowls, and a dose of flow-consciousness, aldus een tekst op Bandcamp. Het geheel instrumentale Bodhi Cheetah’s Choice bevat filmische muziek met hoofdrollen voor de (elektrische) gitaar en synthesizer. De soms onverwachte gitaarerupties zijn hoogtepunten en tijdens de gitaarsolo’s is bij vlagen The Bevis Frond niet ver weg.
65 The Night Beats – Myth Of A Man
Veel minder psychedelisch dan hun voorgaande platen. Wat heet, helemaal niet eigenlijk, en dat stelde me in eerste instantie teleur. Maar na enkele draaibeurten bleek dit toch een prima plaat. Het lijkt zeker wel op het latere werk van The Arctic Monkeys, maar dan beter.
66 A.A. Bondy – Enderness
Ingetogen en uitermate sfeervolle, door toetsen/synths gedomineerde plaat met soft soul feel. Allmusic schreef over Enderness: As bleak a listen as it is, Enderness is an affecting piece of art reflective of its time.
67 Mooon – Safari
Charmante tweede lp van Nederlandse band, uitgebracht door het Spaanse (!) Bickerton Records. Van Britse psychedelica tot en met een perfecte vintage Santana imitatie (Es Uno Junto). Geproduceerd door onder anderen Dave von Raven.
68  Aquarian Blood – A Love That Leads To War
De vorige lp van dit (echt)paar uit Seattle schijnt een onstuimige punkplaat te zijn. Daarvan is hier geen sprake. De muziek is dan wel rauw maar ook rustig. Lo-fi productie. Op de site MemphisFlyer.com wordt het mooi samengevat: As with every track here, the dark observations and wry commentary are surrounded with unassuming acoustic ostinatos, (mostly) subtle keyboard textures, and inventive bass counterpoints. Drums only appear here and there, in sparse touches, as in “No Place I Know,” with hypnotic folk patterns belying lyrics of desperation, all glued together with distant marching rhythms.
69 Big Thief – U.F.O.F
Zie nummer 9 hierboven.
70 Eilen Jewell – Gypsy
Eilen Jewell kan geen slechte plaat maken. Ook de honky-tonk countryrock op Gypsy (haar achtste album) mag er wezen, met uitzondering van het melige 79 Cents. En bonuspunten zijn er natuurlijk weer voor het twangy gitaarwerk van Jerry Miller.
71 Dommengang – No Keys
Lekker wegdraaiende psychedelische hardrock van Californisch trio.
72 Eriksson Delcroix – Riverside Hotel
Zompige americana van hier in Nederland onderschat Belgisch duo.
73 Neal Francis – Changes
Debuut-lp van man uit Chicago laat geslaagde mix horen van rock, funk en soul.
74 (Sandy) Alex G – House Of Sugar
Doet me denken aan Elliott Smith, maar dan wel minder somber en een stuk weirder.
75 Wooden Shjips – Shjips In The Night – Live In San Francisco, June 8, 2018
Tweede liveplaat in deze lijst (na The Myrrors op #27) en opwindender dan de studio-lp’s van deze band. Wat een bak vet groovende drone-achtige acidrock!
76 VanWyck – Molten Rock
Tweede lp van Amsterdamse Christine Oele. VanWyck zingt liedjes van troostrijke, sensuele en aangrijpende schoonheid, staat er boven de viersterren recensie in de Volkskrant en verderop schrijft Menno Pot: Oele maakt stemmige, verstilde donkere folk zoals we die we kennen van Leonard Cohen, Natalie Merchant en, vooruit, Laura Marling.
77 Mega Bog – Dolphine
78 Julia Jacklin – Crushing
Tweede lp van Australische singer-songwriter, waarop weemoedige ballads de overhand hebben, maar enkele ietwat slonzige rocksongs (Pressure To Party, You Were Right) voor een fijne variatie zorgen.
79 RF Shannon – Rain On Dust
Hun vorige (tweede) lp Trickster Blues stond op 20 in mijn lijst van 2018. Rain On Dust is in feite meer van hetzelfde: filmische, psychedelische en dromerige country. Komt zo af en toe een beetje in de buurt van Calexico.
80 Holiday Ghosts – West Bay Playroom
81 Lou Doillon – Soliloguy
Dochter van Jane Birkin en halfzus van Charlotte Gainsbourg met intrigerend, enigszins zwaarmoedig klinkend derde album. Op het nummer It’s You is Cat Power aanwezig op harmonica en piano, wier muziek zeker overeenkomsten vertoont met wat we op Soliloguy horen.
82 Ryan Bingham – American Love Song
Opener Jingle And Go heeft wel wat weg van Tumbling Dice van de Stones, ook met van die vuil klinkende gitaren. En wel meer songs doen qua sfeer wel denken aan The Rolling Stones ten tijde van Exile On Main St. En hier en daar klinkt hij wel als een ruige versie van Guy Clark. Interessante symbiose van blues en country. Ook wel weer een voorbeeld van een goede dubbel-lp die een briljante enkele plaat zou zijn geweest.
83 Michaela Anne – Desert Dove
83 Brainstory – Buck
85 Ilse DeLange – Gravel & Dust
86 Bedouine – Bird Songs Of A Killjoy
Zowel de composities als de zang doen me denken aan Vashti Bunyan, en de arrangementen (met strijkers) hebben zelfs een linkje met de muziek van Nick Drake. Kinkt dus als Britse folk, maar Bedouine (echte naam: Azniv Korkejian) komt uit Syrië en woont in Los Angeles.
87 Dehd – Water
88 Fabienne Delsol – Four
Vierde lp – negen jaar na de derde – van Yé-Yé girl in de sfeer van het vroege werk van Francoise Hardy, gemixt met Britse jaren 60 beat met flardjes psych.
89 Sister John – Sister John
90 Amy Speace – Me And The Ghost Of Charlemagne
Overwegend rustige indie-folk, maar wel gebracht middels sterke liedjes met dito teksten.
91 Sharon van Etten – Remind Me Tomorrow
Indie-darling gaat op doorbraakplaat Remind Me Tomorrow voor een weidser geluid (inclusief synthesizer en drumcomputer) dat overigens godzijdank nergens bombastisch wordt.
92 Eleni Mandell – Wake Up Again
93 Moon Duo – Stars Are The Light
De toon is in 10 jaar en 7 albums wat lichter geworden, maar het blijft fijne trance-muziek. Warme psychedelische shoegaze met ritmische beat en dromerige zang, en invloeden die uiteen lijken te lopen van Calexico tot Kraftwerk. Kraakheldere productie ook.
94 Caroline Spence – Mint Condition
Brave maar mooie countryrockplaat van in Nashville woonachtige singer-songwriter Caroline Spence. Een beetje in de sfeer van Emmylou Harris, die overigens – niet toevallig – op de titelsong te horen is.
95 The Coathangers – The Devil You Know
Damestrio uit Atlanta, Georgia. Muzikaal een mix van jaren 60 girlgroups en jaren 70 punk. It is angry but never ugly, melodic without ever being syrupy, addressing gun violence, street harassment and more, all without ever becoming overbearing or preachy. Aldus Paste Magazine.
96 Blues Lawyer – Something Different
Op hun eerste lp hadden ze nog 20 minuten nodig voor 10 nummers, op deze tweede jassen de twee dames en twee heren uit Oakland, Californië er 10 nummers in 17 minuten doorheen. Maar gehaast is de muziek allerminst, catchy en charmant klinken de ietwat hoekige indiepopnummers des te meer.
97 The Recalls – Feedback
98 Shana Cleveland – Night Of The Worm Moon
Zangeres/gitariste van indie-surf band La Luz komt met een solo-juweeltje. Allmusic: 2019’s Night of the Worm Moon is a quietly dazzling exercise in moody, expressive acoustic music. The heart of these songs can be found in Cleveland’s hushed vocals and subtle guitar work, which lend these performances a feeling somewhere between John Fahey and early Leonard Cohen (think Songs of Leonard Cohen, not I’m Your Man). Meanwhile, the arrangements, in particular Will Sprott’s keyboards, fill out the melodies with sounds that conjure a cool, forbidding psychedelic undercurrent that are a splendid complement for Cleveland’s spectral guitar.
99 Tindersticks – No Treasure But Hope
Band die ik eigenlijk al had afgeschreven maakt met No Treasure But Hope misschien wel zijn beste album sinds Curtains (1997). Zelfs Pitchfork – doorgaans niet de grootste fans van ouwe meuk – was enthousiast: The latest album from the long-running English band is one of their most sensuous and sunlit, playing on new shades of hope, love, and melancholy.
100 Nilüfer Yanya – Miss Universe
Ontzettend knap hoe deze 23 jarige Engelse jongedame op haar 53 minuten durende eclectische debuutalbum (dubbel-lp) diverse stijlen – pop, soul, jazz, gitaarrock – naadloos in elkaar laat overlopen.
101 Angel Olsen – All Mirrors
In de jubelende recensies ga ik niet helemaal mee. Mooie plaat, maar hij had van mij hier en daar wat minder pompeus mogen klinken.
102 Frankie Lee – Stillwater
Mooie, ingetogen countryplaat met als bovenliggende instrumenten akoestische en steelgitaar en af en toe een mondharmonica. Doet soms denken aan Ryan Adams in een melancholische bui.
103 The Darts – I Like You But Not Like That
Garagerock met zompig Doors-orgeltje, gebracht door vier vrouwen. Punknews.org begint zijn recensie van deze derde Darts-lp met: Here’s the key to the Darts- Despite all the slamming garage rock riffs, despite the spooky Munsters keyboard, despite the Shining-twins style choruses, they’re willing to let themselves be vulnerable.
104 Traffik Island – Nature Strip
Nieuwe band van Zak Olsen, die meer bandjes heeft (gehad) waaronder Frowning Clouds. Nature Strip is een lp die volledig is genegeerd door de meeste critici. Onterecht. Fijne psychedelische sixties-muziek met een flink Kinks-gehalte en een beetje Syd Barrett-Pink Floyd (en veel Syd Barrett in Ode To Everything, dat zo van de eerste Pink Floyd lp lijkt te zijn weggelopen).
105 The Delines – The Imperial
Richmond Fontaine is door Willy Vlautin opgedoekt, maar zijn project The Delines is vooralsnog springlevend, getuige het heerlijk melancholische werkstuk The Imperial met sterzangeres Amy Boone. En natuurlijk weet Vlautin de ‘losers’ uit de maatschappij weer haarscherp neer te zetten in zijn teksten.
106 Mandolin Orange – Tides Of A Teardrop
Verstilde country-folk met bluesgrass-invloeden. Fraaie man-vrouw (samen)zang.
107 Purple Mountains – Purple Mountains
Muzikaal testament van voormalig Silver Jews-voorman. Een maand na de release van Purple Mountains pleegde hij zelfmoord.
108 Bobby Oroza – This Love
Modern soulmannetje.
109 The Proper Ornaments – 6 Lenins
Project van onder anderen James Hoare, de man die samen met Jack Cooper Ultimate Painting vormde. Waar Cooper met zijn nieuwe band Modern Nature (zie mijn #1) nieuwe wegen verkent, blijft Hoare het geluid van Ultimate Painting trouw, het klinkt zelfs nog wat meer laidback op deze (alweer) derde Proper Ornaments lp.
110 Miranda Lambert – Wildcard
Amerikaanse country diva, maar de vrees voor al te mainstream country is hier ongegrond ondanks de batterij aan sessiemuzikanten op deze plaat.
111 Cherry Glazerr – Stuffed & Ready
Derde album (en vierde als je een cassette-release meetelt) van noise-poppers uit L.A. geformeerd rond zangeres/gitariste Clementine Creevy. Dromerige zang met vet gitaarwerk en lekkere hooks.
112 Allah-Las – Lahs
LP die ik zeker niet blind kocht na hun teleurstellende vorige (derde) lp Calico Review uit 2016. Maar zie, op Lahs doet de band gelukkig weer waar ze goed in zijn: onthaaste melodietjes, relaxte zang en rinkelende gitaren. Hun beste sinds het debuutalbum van zeven jaar eerder.
113 Son Volt – Union
Het verhaal moge bekend zijn: Jay Farrar en Jeff Tweedy vormden samen met drummer Mike Heidorn de nu legendarische alt-countryband Uncle Tupelo. Nadat Farrar begin 1994 de band opblies, werd Tweedy de man die met Wilco uiteindelijk succes boekte terwijl Farrar met zijn band Son Volt het ene na het andere prachtige alt-country album maakte zonder door te breken. ‘s Mans stijlvastheid is bewonderenswaardig, de kwaliteit van zijn liedjes trouwens ook.
114 Chastity Belt – Chastity Belt
Dameskwartet uit Seattle met vierde lp. De liedjes meanderen, de gitaren rinkelen en de zang van de dames is lekker loom.
115 Marissa Nadler with Stephen Brodsky – Droneflower
116 Palehound – Black Friday
Allmusic: Grungy indie rock project of Boston-based singer/songwriter Ellen Kempner. En over haar derde lp Black Friday: Her voice soft and intimate over gently picked electric guitar, Kempner’s knack for pairing misty melodies with undercurrents of power makes for some captivating architecture throughout. That dance between fragility and strength provides the human element that makes songs like “Bullshit” and the title track so attractive and relatable.
117 Native Harrow – Happier Now
118 The Cowboys – The Bottom Of A Rotten Flower
119 Tyler Childers – Country Squire
Volbloed outlaw country, met naast gitaren, bas en drums onder meer fiddle, mandoline, banjo, dobro, pedalsteel, orgel, piano.
120 Olivia Jean – Night Owl
Bubblegum garage of (volgens American Songwriter) punk rocking surf. Met ondermeer een cover van Brushfire van The Flamin Groovies (van de lp Supersnazz).
121 Steve Gunn – The Unseen In Between
Nog altijd een onderschatte gitarist/liedjesschrijver extra-ordinair, en hij heeft al zoveel mooie platen gemaakt.
122 Ada Lea – What We Say In Private
Debuutalbum van de Canadese Alexandra Levy. Breekbaar in bijvoorbeeld Yanking The Pearls Off Around My Neck, rockend in The Dancer. Of zoals Pitchfork vermeldt: Ada Lea vacillates between timidity and aggression, are what make what we say in private so exciting. But it’s Levy’s willingness to wrestle with her own vulnerability that leads the album to its highest peaks.
123 Fat White Family – Serfs Up!
Gijsbert Kamer in zijn recensie in de Volkskrant: Donker en licht, hoop en verderf: Fat White Family weet alles knap te combineren in gelaagde, spannende liedjes. Hun referenties aan sinistere industriële postpunk enerzijds en uitbundige glamrock (Tastes Good with the Money) anderzijds werken even goed. Een plaat waarop zowel Gary Glitter als Throbbing Gristle van invloed was en toch coherent klinkt, is zeldzaam. Fat White Family maakte er met Serfs Up! een. 
124 Jenny Lewis – On The Line
125 Lamp Of The Universe – Align In The Fourth Dimension
Pas kort in huis, anders had-ie waarschijnlijk nog een stuk hoger gestaan. Trancedentale, meditatieve muziek met klagende zang, waarop je ook een term als acid-folk kunt loslaten. Uitgevoerd door Nieuw-Zeelander Craig Williamson die een rijk arsenaal aan instrumenten bespeelt (gitaren, fluit, sitar, keyboards, trommeltjes enzovoorts) en die al bijna 20 jaar platen maakt onder de naam Lamp Of The Universe.

The Whiffs – Another Whiff

whiffs-notherwhiff

Onder de titel Take A Whiff verscheen in 2017 op Drunken Sailor Records een eerste ep van The Whiffs, een kwartet uit Kansas City. Debuut-lp Another Whiff is op 6 december jl. uitgekomen (op Dig! Records), waarmee de plaat te laat kwam voor de vele beste-albums-van-2019 lijstjes.

The Whiffs maken powerpop in de vorm van korte, puntige maar evenzo melodische songs met her en der een fijn bruggetje, fraaie driestemmige (harmonie)zang en koortjes (luister bijvoorbeeld naar het ooh-whoo koortje in Hey Little Anne). Korte, venijnige gitaarsolo’s zijn te horen in opener Shakin All Over, de rock-‘n-roll-stamper My Vision Of Love en het met een heerlijke riff opgetuigde Now I Know.

De heren klinken een beetje als de onstuimige neefjes van The Raspberries, maar als je denkt aan Badfinger – zoals bijvoorbeeld in Please Be True – of Nick Lowe, ga ik daar ook helemaal in mee. Daarnaast ontwaar ik linkjes naar de Britse Merseybeat, zoals bijvoorbeeld is te horen in Dream About Judy en I Don’t Wanna Know. En het korte maar melodisch briljante She zou zelfs niet hebben misstaan op een vroege lp van The Beatles. En ergens dacht ik ook nog aan The Monkees on speed.

Voor de 14 nummers op Another Whiff heeft de band niet meer dan 33 minuten nodig. Het langste nummer klokt 2:54. Ook daarin ligt de kracht van deze plaat.

Enig klein minpuntje is de ietwat doffe productie, maar dat mag de pret niet drukken. De hoes meldt trouwens recorded by Joey Rubbish. En dat is de man achter The Rubs (waarvan de lp Impossible Dream op nummer 5 staat in mijn lijst van beste lp’s van 2017). Of Rubbish ook daadwerkelijk deel uitmaakt van The Whiffs is niet helemaal duidelijk. Maar wat bomt het: Another Whiff is een powerpop pareltje van het zuiverste water.

BRAINSTORY – Buck // TIMOTHY EERIE – Ritual // WET TUNA – Water Weird // SARAH LEE LANGFORD – Two Hearted Rounder // KELSEY WALDON – White Noise/White Lines // The RECALLS – Feedback


Brainstory
is een band bestaande uit drie heren – waaronder twee broers – afkomstig uit de buurt van Los Angeles. Buck is hun debuut-lp vol modieuze soulpop met funk-uitstapjes, die gaat van Marvin Gaye (Lucid Dream) via The Isley Brothers tot Steely Dan (Breathe).

Ritual is het debuutalbum van Texaan Timothy Eerie, die deze plaat grotendeels in zijn eentje in elkaar geknutseld heeft. Denk aan Syd Barrett’s Pink Floyd geproduceerd door Curt Boettcher. En soms moet ik ook denken aan de eerste lp van Jacco Gardner. En een nummer als West Coast gaat zelfs een beetje richting Dream Syndicate.

Psychedelische klanken genoeg dus op Timothy Eerie’s Rituals, maar voor het wat ‘zwaardere’ psychedelische werk kun je terecht bij Water Weird, de tweede lp van Wet Tuna, zijnde de heren Matt Valentine (MV&EE) en Pat Gubler (P.G. Six), die elkaar al kennen sinds de jaren negentig van de experimentele psych-folk band The Tower Recordings waar ze beiden deel van uitmaakten, waarna ze ieder hun eigen weg gingen.

Het prachtige Goin’ is met 3:50 veruit het kortste nummer van Water Weird en volgt het meest de traditionele songstructuur, en zou je kunnen doen denken aan The War On Drugs op halve snelheid. Voor het overige staan er op de plaat vijf uitgerekte, sferische songs – die soms ook verrassend laidback klinken (Cowpath 40) en soms zelf lichtelijk jazzy (Disco Bev) – met hier en daar vervormde zang en fraai verwaaide gitaren. Samengevat: prima doorrookte psychedelica van twee veteranen in het genre.

Kraakhelder geproduceerde, potente countryrock met veel pedalsteel, zo kunnen we de debuut-lp Two Hearted Rounder karakteriseren van Sarah Lee Langford (uit Birmingham, Alabama), wier zangstem wel wat weg van die van Emmylou Harris gecombineerd met een beetje dat scherpe van Joan Baez. Huppelcountry in Painted Lady (met een puntig gitaarsolootje) en Growing Up. Op What Came First bestaat de begeleiding uit louter akoestische gitaar en pedalsteel. En in het afsluitende, slepend gezongen Sing My Own Love Songs mag pedalsteel speler Ford Boswell nog even helemaal los gaan. Schitterend.

Ook van de uit Kentucky afkomstige Kelsey Waldon verscheen dit jaar een fraaie country-getinte lp, getiteld White Noise/White Lines, een plaat die op momenten wat rockender klinkt dan die van Sarah Lee Langford. Verschenen op John Prine’s label Oh Boy Records.

Tot slot de uit Chili afkomstige maar in Duitsland residerende band The Recalls met hun debuut-lp Feedback. De zoveelste Velvet Underground rip-off zou je kunnen denken bij beluistering van de sterke en bezwerende openingssong She’s Coming Around, maar dan doe je de band tekort. Elf nummers verdeeld over zo’n 47 minuten, met soms jengelende gitaartjes en (af en toe) orgel, waarbij de eerste (en enige goede) lp van The Strokes als referentiepunt zou kunnen dienen, maar in bijvoorbeeld Choose One jengelt er niets en is de gitaarsolo scherp, terwijl je in enkele andere nummers – zoals Tonight – eerder denkt aan Echo & The Bunnymen. De Velvet Underground-connectie is dan wel weer volop aanwezig in de laatste twee nummers, het retestrakke Down On The Floor, waarop de zanger zelfs een Lou Reed-parodie ten beste lijkt te willen geven, en de instrumentale afsluiter Trip, die schatplichtig is aan Venus In Furs van de eerste VU-lp.

De omschrijving van de Feedback-lp op de Bandcamp-pagina van het Spaanse recordlabel Bickerton luidt: A brain-melting and addictive collection of psyche/garage/pop tunes with krautrock tones. Een interessant label overigens, dat Bickerton Records, waarop het afgelopen najaar ook bijzonder leuke lp’s van de Nederlandse bands Mooon (ja, met drie o’s) en The Tambles werden uitgebracht.

 

Firefriend – Avalanche

firefriend-avalanche

Uit São Paulo (voor de verandering) komen ze, de twee mannen en een vrouw die samen Firefriend vormen, een band die al zeker tien jaar bestaat en die al een aantal schitterende platen heeft gemaakt, waarvan de onlangs uitgekomen dubbel-lp Avalanche de meest recente worp is en tevens het album dat kan worden beschouwd als een (voorlopige) kroon op het werk van de band.

Avalanche bevat twaalf hypnotiserende nummers van gemiddeld zo’n zes minuten die een heerlijke mix laten horen van meestentijds donkere psychedelica en (repeterende) shoegaze, met invloeden die lopen van The Velvet Underground tot Spacemen 3. De zang is soms van Yuri Hermuche maar meestal zijn het de afwisselend lieflijke en slepende vocalen van Julia Grassetti (een beetje lijkend op die van Kim Gordon) die we horen. Lekker loom klinkt ze bijvoorbeeld in het zich een kleine negen minuten traag voortslepende Transients Welcome, een nummer dat trippy klinkt door een aanhoudend duister jengelende gitaar – in het begin van het nummer jazzy gespeeld – en soms uit de maat klinkende drumpartijen. Death Star, Inc met spacy gitaarklanken doet wel wat denken aan Hawkwind, terwijl het openingsnummer Zoey Speaks prima op een album van Wooden Shjips zou passen.

Love Seems Distorted wordt gekenmerkt door harmonyzang van Hermuche en Grassetti en een slide-gitaar. In het langste nummer van de dubbel-lp, het op een lekkere riff elf minuten lang doorstomende en bezwerende Who’s Gone What’s Missing met praatzang, dat naar het einde toe ontaardt in heerlijk ontregelende muziek waarin gitaar, bas en drums ieder hun eigen weg gaan, is Sonic Youth ineens niet zo heel ver weg. De dubbel opgenomen zang van Julia in Electric Moon Revisited heeft een hallucinerende uitwerking. Ook fraai is het in aanleg balladachtige popliedje Maxwell’s Demons met bijna ijle zang van Julia, dat een enigszins vervreemdend effect krijgt door een drone-achtig orgelgeluid met een in de achtergrond solerende gitaar. De gitaren in de titelsong – met smachtende zang van Yury en wederom gebouwd op een machtige riff – zijn voorzien van een flinke bak echo.

In feite is dit hele album van het Braziliaanse trio één lange psychedelische trip. Voor iedereen derhalve die houdt van hedendaagse hypnotiserende psych is Avalanche een hele vette aanrader. De vinylversie is uitgebracht door Little Cloud Records/Cardinal Fuzz in een gelimiteerde oplage (en op Bandcamp al uitverkocht). Bestellen via je platenboer kun je proberen, en anders is er altijd nog Discogs.